Sparren met de docenten

Gaby Faber

Gaby Faber (20) droomde als kind van een universiteitsdiploma, maar na jaren in de schoolbanken wilde ze eigenlijk liever de wereld rond reizen. Toen kwam Corona. 
 
Sparren met de docenten

Gaby begon met tegenzin aan de tweejarige Associate degree Design Digital Media. Inmiddels bevalt het zo goed dat ze er misschien nog wel een bachelor aan vastplakt. “Je krijgt hier alle ruimte om te bedenken wie jij bent.”

Eén cultuur 

“Ik kom uit twee culturen, de Surinaamse en Nederlandse. Die verschillen enorm van elkaar, maar delen ook een stukje geschiedenis. Ik heb voor mijn gevoel dan ook één cultuur. Omdat mijn moeder haar Surinaamse kant bijna volledig wegstopte toen ze naar Nederland kwam, heb ik me er zelf in verdiept. Ik wil mijn achtergrond in mijn werk verweven. Gemengde cultuur is de nieuwe cultuur.” 

De Ster van Noord 

“Ik heb een heel kinderlijk hoofd, misschien is dat opgevallen. Spelletjes spelen vind ik leuk, en als ik een speeltuin zie dan ren ik ernaartoe. In Amsterdam-Noord, waar ik geboren en getogen ben, had je de Ster van Noord. Daar kon je allerlei cursussen doen. Ik won er eens een prijs voor natuurfotografie. In mijn beleving klikte ik maar wat in het rond, maar voor mijn docent waren het kunstwerken. Dat kinderlijke heb ik vastgehouden.”
 

Dyslexie

“Op de basisschool werd te laat opgemerkt dat ik dyslectisch ben. In groep vijf kreeg ik een juf die mij op het niveau van de rest bracht, maar toen was de overstap naar speciaal onderwijs al bijna afgerond. Eigenlijk was ik al verder dan de kinderen daar. Ik wist dat ik meer in m’n mars had en wilde dan ook per se naar de universiteit. Zie me nog maar eens af te wijzen als ik die papieren heb, dacht ik.
 
Helaas kreeg ik een lager middelbareschooladvies dan ik eigenlijk aankon, namelijk kaderniveau. Ineens zat ik op een meisjesschool, terwijl ik altijd met jongens rondhing. We leerden koken, nagels doen, ouderen uit bed liften. Het waren niet de leukste vier jaren van m’n leven, maar ik ben er wel een doorzetter van geworden.”
 

En toen?

“Ik tekende in mijn tienerjaren veel, ging vaak naar de bios. Volgens mijn moeder kon ik goed kritiek leveren op films. Met haar push ben ik na de middelbare school de driejarige mbo-opleiding Media, Vormgeving en Animatie in Hilversum gaan doen. Langzaamaan ben ik verliefd geworden op dit vak.” 

Meer weten? Kom naar de Open Dag!

Tegenzin

“Ik moet eerlijk zijn; ik wilde hier niet per se naartoe. Ik wilde reizen, ik had het wel gezien met school. Maar toen kwam Corona. Dat ik op HKU aangenomen ben had ik eigenlijk ook niet verwacht. Met tegenzin ben ik begonnen aan de opleiding en het is me heel erg bevallen. Op HKU ben ik breder gaan denken bij opdrachten, veel meer buiten mijn comfortzone. Waar ik voorheen automatisch een filmpje zou maken, bouw ik nu misschien wel een installatie. Ik heb zelfs met medestudenten een hologram gemaakt, dat had ik nooit kunnen bedenken.”
 

Kansen

“Ik ben hier omringd door alles van grafisch vormgevers, bouwers, animators tot 3D-modelbouwers. Als ik vastloop, zijn de docenten en andere studenten er om te sparren. Ik heb het gevoel dat ik bij elke werkplaats, alle kansen heb gekregen en dat de docenten er echt zijn om mij als student verder te helpen. Ik ben bijna klaar met mijn Associate degree, maar ik ben nog niet klaar met HKU. Ik wil me nog meer verdiepen in fotografie en film. Misschien ga ik nog de studie Image, Media and Technology doen.”

Kippenhok

“Ik heb vorig jaar een schoolopdracht gedaan voor het Bevrijdingsfestival. Mijn Nederlandse opa heeft in een concentratiekamp gezeten toen hij twaalf was, en mijn oma heeft een tijdlang met haar zusje in een kippenhok middenin in het bos moeten onderduiken. Dat verhaal heb ik tot leven gebracht met een installatie in de vorm van een echt kippenhok. Mensen konden via Zoom communiceren met een acteur en zich inleven in mijn opa en oma. Ik ben heel trots op dat project. Ik weet nu dat ik het gelukkigst ben als ik mensen kan prikkelen om na te denken.” 
 

Eigen leven 

“Experimenteren is jezelf op een andere manier zoeken en tegenkomen. Dat heb ik heel veel gedaan op HKU, maar ook daarbuiten. Mijn moeder en ik zijn heel close. Samen zijn we door breuken en relaties gegaan. Maar het afgelopen jaar ben ik drastisch mijn eigen leven gaan leiden. Heb mijn haren afgeschoren, m’n vriend mee naar huis genomen en een tattoo laten zetten. Ik moest visueel veranderen zodat ik van binnen kon veranderen.
 
Het vele experimenteren is ook de hoofdreden dat ik HKU aanraad. Je krijgt hier alle ruimte. Om vragen te stellen, onderzoek te doen en te bedenken wie jij bent. HKU is echt een tour waarin je jezelf ontdekt en leert staan voor wie je bent en waar jij staat op de wereld.”