“Ik voelde me gelijk thuis”.

Interview Vanessa Lani

Vanessa had al bijna een hele kunstopleiding achter de rug toen ze begon aan Game Art op HKU. “Ik voelde me gelijk thuis”.
 
“Ik voelde me gelijk thuis”.
Vanessa Lani (24) is een mensenmens. Je zou misschien verwachten dat de derdejaars student Game Art dan ook het liefst social games ontwerpt. Maar ze is juist gek op sciencefiction en horror. Uit goede sciencefiction kun je ook lessen halen.”

Andere werelden

“Sommige mensen lezen een boek, ik stap in andere werelden. Daar word ik heel rustig van. Je zou denken dat ik dan ook heel rustige games speel, maar ik hou van horrorspelletjes.
Je hebt applied games – die hebben een sociaal doel – en entertainment-games. Ik speel zelf alleen maar entertainment-games. Als kind was ik altijd al met spelletjes in de weer. Ik vond het erg leuk om in werelden te duiken die door mensen bedacht zijn en die een compleet andere invulling van het leven creëren.”

Thuisvoelen

“De druk op HKU is hoger dan op mijn vorige kunstopleiding. Maar daar heb ik geen moeite mee. Het allereerste blok zat ik soms van negen tot zes op school. Bizar, het voelde alsof ik dertig vakken tegelijk had. Soms zat ik er wel even doorheen. Ik wilde ook nog eens alles goed doen, want ik vond het allemaal even leuk. Dat is ook de reden dat ik gebleven ben. En de mensen. Ik knuffel graag en ik heb weinig personal space nodig. Hier ben ik gelukkig in een groep beland met mensen die net zoals ik zijn. Ik voelde me hier gelijk thuis.”

Verzorgingstehuis

“Werken in het verzorgingstehuis bij mijn oma heeft me nóg empathischer gemaakt dan ik al was. Ik was veel creatief met de ouderen in de weer. Dan namen we watjes en stukjes papier en die gingen we verfrommelen en in de verf dopen. Daar kreeg je mooie afdrukken van. Dat soort dingen. Maar ook associatie-spelletjes. Ik probeerde de dementerenden zoveel mogelijk zintuiglijk te prikkelen, want ze kunnen nog een hoop. Alleen is hun beleving heel primitief. Dan zeggen ze: ‘Oh, wat is de lucht mooi blauw’, en dan zitten ze daar helemaal in. Ze gaan terug naar hun kind-zijn. Daar komen soms heel mooie dingen uit. Ik probeerde eigenlijk de dementie wat vrolijker te maken.
In het verzorgingstehuis kon ik de liefde die ik graag wil geven aan mensen op een andere manier ontdekken en uiten. Ik heb ook veel geleerd over leven en dood. Maar qua energie was het heel zwaar. Echt bijna nog zwaarder dan de kunstopleiding.”

Liever niet sociaal

“Grappig genoeg wil ik juist niet de kant op van social games. Een vriendin van me is nu bezig met een animatiefilmpje van een rustig bos met hertjes en vogeltjes voor iemand die net wakker wordt uit een narcose. Dat is heel mooi, maar ik wil liever sciencefiction maken. Denk aan boeken, maar dan visueel. Heel nieuwe werelden waar ik alles zelf sculp, en de sky de limit is. Dat zoiets technisch mogelijk is, was nieuw voor me toen ik deze opleiding ontdekte. Ik vind een narratief veel toevoegen hoor, maar uit goede sciencefiction kun je ook lessen halen. Bijvoorbeeld hoe de wereld eruit zou kunnen zien als we de verkeerde kant op gaan.”

Afschrikken

“Het eerste jaar kan nieuwe studenten afschrikken. Dan is het vooral heel veel experimenteren. We deden gekke dingen zoals vuilnis van de straat opruimen en daar gekke torentjes mee maken. Ik heb constant gezegd tegen anderen: ‘Een kunstopleiding is nou eenmaal vaag. Blijf nou juist wel hier. Als je jezelf op de proef stelt haal je meer uit jezelf, creatief gezien.’ Maar een hoop studenten die hier beginnen willen gewoon games maken en horen wat ze daarvoor nodig hebben.”

Roeping

Iemand vroeg me of dit mijn roeping is. Dat weet ik niet. Misschien wil ik over een paar jaar acteren of zo. Ik zou het wel jammer vinden als ik de rest van m’n leven achter een computer zit, maar ik weet in ieder geval dat er op dit moment heel erg van geniet.”
Tekst: Shinta Lempers
Fotografie: Studio Airport

oktober 2020