“Ik heb nergens anders auditie gedaan.”

Magdalena speelde al sinds haar veertiende saxofoon, maar leerde het instrument helemaal opnieuw kennen op HKU Conservatorium. “Hier word ik mijn eigen leraar.”
 
“Ik heb nergens anders auditie gedaan.”
Magdalena Goetze (20) verhuisde na een saxofoon-workshop van een HKU-docent in haar thuisland Polen pardoes naar Utrecht, waar ze een jaar later aangenomen werd voor de bachelor of Music, Klassiek Saxofoon. Als ze ergens voor gaat, dan gaat ze er ook helemaal voor. “Ik heb nergens anders auditie gedaan.”

Wortels

“Toen ik die docent voor het eerst zag spelen op YouTube was ik weggeblazen. Hij gaf een workshop in Polen, en dat was zo’n eyeopener dat ik me meteen heb aangemeld voor deze opleiding. De docenten geven wel begeleiding, maar verder laten ze me vrij. Zo word ik mijn eigen leraar. Zie het als een boom, zij geven me de wortels en ik moet de bladeren aan de takken laten groeien.”
 

Echte leven

“De muziekeducatie in Polen is heel erg strikt en traditioneel. Ik was eraan gewend geraakt dat ik me altijd gespannen voelde tijdens het spelen. De docent legde zo veel emotie in het spelen; alles voelde ineens heel anders. Veel vrijer. En ook zo enorm verbonden met het echte leven. We denken dat muziek iets abstracts is, maar het hoort bij onze natuurlijke manier van zijn. Er zitten eigenlijk zo veel filosofische aspecten aan muziek. Ik kan het niet uitleggen, maar ik wist: van deze man wil ik meer leren. Ik heb nergens anders auditie gedaan.”
 

Oor voor muziek

“In de kleuterklas werd al gauw duidelijk dat ik een heel goed oor voor muziek had. Ik was acht toen ik begon met vioolspelen, maar ik kon er niet mee ‘connecten’. Het moment dat je echt voor een instrument besluit te gaan is wanneer je er één mee wordt. En dát voelde ik met de saxofoon. Het kon ook een hobby blijven, maar ik kan niet voor de lol saxofoon spelen en dan zeggen dat ik saxofonist ben; zo zit ik niet in elkaar.”
 

Je eigen stem

“De methode van het conservatorium is: je vindt je stem door zelf een hele hoop uit te proberen. En door fouten te durven maken. Als je zo georganiseerd bent als ik, is daar haast geen ruimte voor. Ik weet dat ik mezelf veel druk opleg. Om het plezier niet kwijt te raken in de opleiding, doe ik dingen die niks met het conservatorium te maken hebben. Ik hou van mountainbiken, zwemmen en soms joggen. Zo heb ik ook met de situatie gedeald in de maanden van de lockdown.”
 

Lockdown in Polen

“Toen de scholen in maart dichtgingen ben ik meteen teruggevlogen naar Polen. Quarantaine daar is strenger dan hier. Je wordt bij elke stap buiten de deur in de gaten gehouden. Ik woonde met mijn moeder in een heel krappe flat – te klein om zelfs maar push-ups te doen. Omdat ik nauwelijks naar buiten ging kwam ik aan, en in het begin wist ik echt niet waar ik de motivatie vandaan moest halen om te spelen. Ik had ook geen doel om naartoe te werken, geen concert of project. Het was erg moeilijk. Na een week herpakte ik me en ben ik elke dag de bergen in gegaan om te  wandelen.
 
Vanaf dat moment speelde ik elke dag saxofoon. Niet heel veel, twee uurtjes per dag. Dan probeerde ik verschillende technieken uit of experimenteerde wat. In de tussentijd kreeg ik een beurs waarmee ik in Zwitserland saxofoon-masterclasses kon volgen. Mijn moeder bracht me er hélemaal heen met de auto.”

Geen spijt

“Ik heb er geen spijt van dat ik geen andere conservatoria heb bezocht dan HKU. Het leven stuurt je een richting op. Als ik hier niet was beland, had ik kleine dingen die me gemaakt hebben tot wie ik ben, nooit ontdekt. Ik zou iedere student dan ook willen meegeven dat je op jezelf moet vertrouwen. Voel wat je wil, maak een plan en probéér het gewoon. Niemand kijkt je erop aan als je er niks van bakt bij de audities. Als je het maar probeert.”
 
Tekst: Shinta Lempers
Fotografie: Studio Airport

oktober 2020