"Kunst is meer dan perfecte werken maken en tentoonstellen."

Interview met Elliot McDonald

Elliot exposeerde voor ’t eerst toen hij nog een tiener was. Op HKU leerde hij dat kunst meer is dan perfecte werken maken en tentoonstellen.
"Kunst is meer dan perfecte werken maken en tentoonstellen."
Elliot McDonald (21) is derdejaars student Fine Art. Hij pakte vier jaar geleden z’n biezen en kwam vanuit Kaapstad naar Europa. In de Pastoefabriek voelde hij gelijk een klik. De jaren erna waren één grote transformatie. “Ik moest losbreken uit oude kettingen, loslaten en openstaan voor nieuwe dingen.”

Sick niveau

“Ik heb toelating gedaan bij meerdere kunstopleidingen hier. Toen ik op vakantie was in Amsterdam heb ik deze bezocht. Ik kwam binnen in dit gebouw (de Pastoefabriek) en zag allemaal mensen aan hun eigen project werken in de hout- en metaal werkplaatsen. Ik vond het meteen heel sick allemaal. Het niveau van het werk dat hier gemaakt wordt ligt hoger dan wat ik heb gezien bij andere kunstacademies. Ik ben heel blij dat ik toen voor HKU heb gekozen.”

Dutch Design

“Ik ben in m’n eentje vanuit Zuid-Afrika hierheen verhuisd. Dat was een makkie, want ik had al een jaar in Frankrijk gewerkt als au pair. Ik was dus al gewend om ver van m’n familie vandaan te leven, in een totaal ander land. Het is fijn om in Europa te zijn waar je letterlijk de bus kan nemen naar Berlijn of Parijs. Met mijn ouders heb ik al veel door Europa gereisd, ik heb altijd van het continent gehouden. Ook van Nederland. Ik wist dat Dutch Design een ding is en hier komen de grootheden in de schilderkunst vandaan, waar ik al van jongs af aan tegen opkijk.”

Op m’n zestiende gaf ik me op voor een expositie. Een collectief van kunstenaars uit heel Zuid-Afrika exposeerde in die galerie. Ik had nooit gedacht dat het zou lukken, maar ik mocht meedoen. En de grap was, ik had niet eens genoeg werk. Ik heb letterlijk drie dagen lang bij mijn zus thuis getekend, en toen had ik vier stukken.
 

Eerste expo

Op high school was ik er heel erg op gebrand om realistische tekeningen te maken. Het móest realistisch zijn want daar lag m’n talent, dus daar kon ik hoge cijfers mee halen. Op HKU verdween dat streven en ging ik op zoek naar mijn eigen stijl.”

Losbreken

“HKU pushte me volledig uit m’n comfortzone. Ik moest losbreken uit oude kettingen, loslaten en openstaan voor nieuwe dingen. Dat was moeilijk in het begin. De docenten wilden dat ik sneller ging werken. Ik moest van één werk in een paar maanden naar één werk in de week. Maar het was nodig, want als je zolang over een schilderij of sculptuur doet blijf je ernaar kijken en zien wat beter kan. Maar als je gewoon nieuwe werken blijft maken en na een tijdje met een frisse blik naar je vorige werk kijkt is het meestal eigenlijk best goed gelukt. Ik heb geleerd om alles los te laten, mijn gewoontes, structuren en ego. Gewoon maken, maken, maken, tot je iets hebt gemaakt waar je blij mee bent.”

Verkopen

“Ik begrijp best dat ze ons de eerste twee jaar volop laten experimenteren en niet focussen op werk dat verkoopt. Het ís ook eng om een prijskaartje aan je werk te hangen. Maar ik kijk er juist naar uit om dat ook te leren. Ik ben niet bang om de zakelijke kant van kunst te omarmen, ik ging hiervoor zelfs nog bijna accountancy studeren.”

Covid-struggles

“De beginperiode van covid was moeilijk voor me. Als ik hier werk, drink ik koffie met m’n klasgenoten, geven we elkaar feedback. Dat was nu van ons afgenomen. Ik woon heel klein, samen met mijn vriendin, en we hadden niet de ruimte om grote werken te maken. Docenten gaven onpersoonlijke feedback want ze konden helemaal niet zien hoe een werk er daadwerkelijk uitzag. Maar er is ook iets goeds uitgekomen.”

Camerabeelden

“Ik werk nu aan een digitaal project voor het Impact festival. Het is totaal anders dan wat ik normaal doe. Ik gebruik bewaarde beelden van beveiligingscamera’s. Op bepaalde sites kun je die gewoon bekijken. Ik vind het heel tof om door de, meestal onschuldige, beelden te gaan en te zien wat voor gekke dingen mensen soms doen. Als ik iets interessants zie gebruik ik dat beeld en schrijf ik er een verhaal bij.
 
De inspiratie komt van John Rafmans project ‘Nine Eyes’, waarin hij de Google camera’s gebruikt. Hij struint Google Earth af voor interessante beelden en maakt daar screenshots van. Die Google camera’s hebben natuurlijk geen artistiek doel, en ik zocht iets vergelijkbaars waar ik andermans beeld kan gebruiken als kunst, terwijl het nooit als kunst bedoeld is. En daar dan een totaal nieuw narratief omheen creëren, al heb ik geen idee wat zich daar echt afspeelde, want er zit geen geluid bij.”
 

Virtuele toekomst

“Heel veel van de exposities die ik de laatste tijd heb gezien waren alleen online, virtual reality, websites. Alles ging online, heel nieuw voor mij want ik had er nooit iets mee. Maar, als er verder niets meer is dat je kunt bezoeken, verandert het wel je hele kijk op wat kunst nou eigenlijk is. En ik weet nu dat het veel breder is dan ik dacht, zelfs memes kunnen kunst zijn. Zo leerde ik via een online talk dat onze kijk op de wereld tegenwoordig mede door memes wordt gevormd. Mijn huidige werk is er zelfs best wel door beïnvloed.”
Tekst: Shinta Lempers
Fotografie: Studio Airport

oktober 2020.