Het project benadert rust niet als een middel voor tijdelijk herstel of als een vorm van zelfzorg die uiteindelijk gericht is op meer efficiëntie. In plaats daarvan wordt rust opgevat als een heroriëntatie van de aandacht die lineaire tijd en op productiviteit gerichte ritmes doorbreekt, waardoor alternatieve manieren van waarnemen, zich tot elkaar verhouden en kennis verwerven kunnen ontstaan.
De praktijk is ingebed in een artistiek-performatief kader, waarin kennis gezamenlijk tot stand komt door middel van handeling, herhaling en interactie met materialen, in plaats van door representatie. Het onderzoek krijgt vorm via op dromen gebaseerde en contemplatieve vormen van afstemming, participatieve workshops en samenwerkingen met materialen zoals klei en aarde. Het onderzoek vindt plaats in zowel Caïro als Nederland en verkent hoe een spiritueel gewortelde praktijk verandert wanneer het zich tussen verschillende contexten beweegt.
