'Mij maakt het niet uit, ik sta er!'

Interview Dick Oosterhof

Voor het 150-jarig jubileum van HKU Utrechts Conservatorium spreekt Sam Stellingwerf, student journalistiek aan Hogeschool Utrecht, verschillende mensen die werken bij of studeren aan het conservatorium. Deze editie: instrumentvervoerder Dick Oosterhof.

Het is nog donker wanneer Dick Oosterhof de bus start. Buiten ligt ‘een meter sneeuw’, maar afzeggen? Dat doet hij niet. Dick Oosterhof (77) vervoert sinds 1976 instrumenten voor het Utrechts Conservatorium. Hij vervoert instrumenten die naar orkesten, optredens en festivals worden vervoerd.

Het mooiste aan het werk vindt Dick het contact met studenten en muzikanten. Hij ziet hen doorgroeien, vaak jarenlang. Vlak voor optredens is hij erbij, wanneer spanning oploopt en instrumenten nog snel verplaatst moeten worden. Met sommigen bouwde hij een hechte band op, zoals met Emmy Verheij en haar familie.

Naast het persoonlijke aspect dat zijn werk zo vervullend maakt, heeft Dick ook duidelijke uitgangspunten. Een belangrijk standpunt van Dick is: ‘Ik zeg nooit nee.’ Eén van zijn belangrijkste standpunten. ‘Noem het maar op, feestdag, vakantie, slechte weersomstandigheden. Mij maakt het niet uit, ik sta er! In al die vijftig jaar dat ik hier nu werk heb ik nog nooit af hoeven zeggen. Zo werd ik eens gebeld vanuit Hamburg: ‘Ja ik ben het even vergeten, maar ik moet zo meteen in Lochristi spelen, dat is onder Gent.’ Ik kwam vanuit Utrecht direct naar hem toe om zijn instrument op te halen en naar Lochristi te brengen, zodat het op tijd was.’

Dick licht verder toe dat hij, zonder ooit een advertentie te plaatsen voor het instrumentenvervoer, zelfs een opdracht uit Amerika krijgt. De partij had naar de receptie van het conservatorium gebeld en wist alleen zijn voornaam. ‘Ik kreeg door hoe laat ik op Schiphol moest zijn om de instrumenten verder te vervoeren, en uiteraard deed ik dit.’

Begrijpen hoe de instrumentenchauffeur zoveel opdrachten krijgt en op allerlei plekken werkzaamheden gaat verrichten is niet zo moeilijk. ‘Je moet met Dick praten,’ zegt een vriend van mij die studeert aan het Utrechts Conservatorium. Een week later zit ik tegenover hem en binnen vijf minuten begrijp ik waarom. Dick loopt glimlachend op je af. Je leest meteen van hem af dat hij een goedgezinde, sympathieke man is.

Dicks loopbaan binnen de muziekwereld begon niet in 1976. Daarvoor werkte hij bij het Utrechts Symfonieorkest als orkestbode. ‘Het symfonieorkest was destijds heel groot, de bekende namen waren aanwezig.’ Dick vervolgt: ‘De dirigent van het professionele orkest ging ook bij het studentenorkest dirigeren. Een goede vriend van mij, die als conciërge op het conservatorium werkte, moest de orkestbodetaken oppakken. De werkzaamheden en het samenwerken met de groteren in de muziekwereld gaven hem zoveel spanning dat hij het niet meer wilde doen. Hij sliep er niet van.’ Dus nam Dick de werkzaamheden van zijn vriend over en zo kwam er steeds meer bij. Niet alleen op het Utrechts Conservatorium, maar ook voor het Conservatorium van Amsterdam, orkesten in het Concertgebouw en andere locaties, zoals kerken.

Werkdagen en lange autoritten bracht Dick meestal niet alleen door. Tot vijf jaar geleden deed de 77-jarige het werk altijd samen met een kameraad. De vrienden waren ongeveer even oud. De kameraad, Johny de Rijk, was de afgelopen jaren ziek en is enkele maanden geleden overleden.

Johny en Dick werkten samen ontzettend secuur, ze waren precies op elkaar afgestemd. Niet alleen werkten ze met kostbare instrumenten, de muzikanten waren er vaak ook persoonlijk enorm aan gehecht. Het duo begreep dit goed en voerde alle werkzaamheden uit met veel precisie. Zij hielden hun handen buiten de instrumenten, zodat als ze ergens tegenaan kwamen, het hun handen raakte. Ook checkten ze elkaar om alles netjes en veilig in de bus te krijgen. Voor de kleine klusjes kon je de heren altijd bellen, zoals een vleugel verplaatsen naar de grote zaal. Dat was soms maar een kwartiertje werk. Dit deden zij naast hun voltijdbanen. Dick werkte bij de bibliotheek als hoofd van de afdeling civiele dienst en Johny bij het busbedrijf. Ondanks dat Johny de afgelopen jaren niet meer mee kon werken, ging Dick door. Vleugels verplaatsen lukt in zijn eentje echter niet, dus richt hij zich nu op de lichtere instrumenten en helpen de conciërges een handje mee.

De instrumentenchauffeur stapt weer in zijn grote blauwe bus. Deze keer niet om de Stradivarius met een waarde van één miljoen euro te vervoeren, maar om lichtere instrumenten mee te nemen, voor onder andere jazz- en popstudenten. Ook nadat zij Dick net iets te lang hebben laten wachten omdat er nog een biertje gedronken moest worden, is hij niet chagrijnig. Over de instrumentenvervoerder zul je niet snel een slecht verhaal horen. Hij is wijs met zijn werk, omgeving en contacten, altijd betrouwbaar, punctueel en vooral ontzettend toegewijd en vriendelijk.