HKU

Wilmar de Visser over Muziekcentrum Splendor

16 februari 2016


Een paar geleden troffen overheidsbezuinigingen het hart van de cultuursector. Contrabassist Wilmar de Visser, in 1997 afgestudeerd aan HKU Conservatorium, besloot terug te knokken. ‘Je moet in zo’n situatie constructief zijn. Als ik niet kan rekenen op de overheid, nou, dan doe ik het zelf!’ Vanuit die houding zette Wilmar in samenwerking met vijftig muzikanten in een voormalig Amsterdmas badhuis het muziekcentrum Splendor op.

 

Er is het Concertgebouw en het Muziekgebouw aan ’t IJ. Wat maakt Splendor bijzonder?

‘Splendor is een plek waar musici elk uur van elke dag terechtkunnen. Niet alleen om te repeteren, maar ook om les te geven, cd’s op te nemen, te experimenteren en concerten te geven. En dat is niet alles. Splendor is een gemeenschap van 50 topmusici, meer dan 1000 leden en een krappe 200 obligatiehouders, uit alle geledingen van de maatschappij, die samen gave dingen met muziek willen ervaren. Splendor wordt gerund door de musici zelf, dat  zie je nergens op de wereld. Ook hebben we laten zien dat we Splendor zonder subsidie hebben kunnen opzetten. Bovendien ziet het ernaar uit dat we geen subsidie nodig hebben om de zaak te kunnen laten draaien. Juist dat maakt dit echt wonderlijk, dat het allemaal gelukt is. Want er is heel veel voor nodig geweest om dit van de grond te krijgen.’

 

Bittere noodzaak of idealisme?

‘Ik hoefde niet met Splendor te beginnen. Financieel gezien had ik er geen redenen voor, want ik heb een orkestbaan bij het Radio Filharmonisch Orkest, het Nederlands Blazers Ensemble en bij mijn eigen EnsembleCaméleon. Maar ik zag er absoluut de noodzaak van in. Muziek moet namelijk een blijvende plek in de maatschappij innemen. Ik bedenk me vaak dat we allemaal piepkleine schakeltjes zijn in een ketting. Een ketting die van Perotinus, via Mozart, Bach en Beethoven, naar het heden loopt. Wij moeten er voor zorgen dat die ketting niet breekt, want je doet dit verdomme niet om alleen een lekker muziekje te maken. Natuurlijk heb ik plezier in wat ik doe, maar het belangrijkste is dat de muzikale traditie blijft bestaan. Waarom? Omdat muziek mensen kippenvel bezorgt. Ik laat liever aan anderen over of dat als idealisme bestempeld moet worden.’

 

Eerst je eigen ensemble, dan Splendor. Komen de projecten op je pad of zoek je ze op?

‘Ik zou zeggen dat het bloed kruipt waar het niet gaan kan. Het organiseren van dingen heeft er vooral mee te maken dat ik plekken of mogelijkheden zoek om zelf gave dingen te spelen. Zaken die niet bij het Nederlands Blazers Ensemble of het Radio Filharmonisch Orkest kunnen. Men moet zich wel realiseren dat 95% van de ideeën niet verder dan de tekentafel komen. Dat is maar goed ook hoor, want anders wordt je compleet gestoord. Maar uiteindelijk, en daar doe ik het toch ook voor, is het megagaaf als je iets helemaal tot het einde uitvoert. Al moet ik zeggen nu ik al vijf jaar de kar van Splendor heb getrokken, ik er voor mijn gevoel klaar mee ben. Het is nu tijd voor andere mensen.’

 

Je kunt niet stil zitten, what’s next?

‘Ik kom uit Den Helder en zie dat daar, en in andere regio’s, geen orkestmuziek op hoog niveau meer wordt aangeboden. Natuurlijk zou je kunnen zeggen: “Dan komen die mensen toch naar Amsterdam?” Nou, dan moet je het concertticket betalen, de reis ernaartoe, een hapje en een drankje. Uiteindelijk ben je pas om één uur terug. In Den Helder, waar het altijd waait, en moet je nog die halve stad door. Dat doe je niet. Daarom willen we het in die regio’s zelf organiseren: in Katwijk of in Ohé en Laak bijvoorbeeld. Dit is echt een maatschappelijk project waar we al een dik halfjaar mee bezig zijn. Het is zo belangrijk dat muziek bereikbaar is. Ik geloof daarom echt dat dit zal werken, omdat we de muziek dicht bij de mensen brengen.’


Hoe vind je naast je concertbanen de tijd hiervoor?

‘Ach, er is altijd tijd. Een dag heeft 24 uur en zeven uur slaap is meer dan genoeg. Als mensen zeggen dat ze geen tijd hebben, is dat meestal onzin. Je moet het alleen willen. Als je het echt wilt, dan kan het!’

 

Is het leven zo maakbaar of heb je gewoon geluk gehad?

‘Geluk dwing je af, echt waar. Ik geloof niet in ‘geluk hebben’. Niet zeuren, gewoon keihard werken, dat is het belangrijkste. Ook als het moeilijk is, of als het niet lijkt te lukken: doorgaan! Maar vergeet niet een stip aan de horizon te zetten. Waar wil je naartoe? Als je dat weet, rest er nog maar één ding: er helemaal voor gaan.’



Tekst Yvo Nafzger, beeld Peter Lodder