HKU

HKU-Column januari 2015

Laten we ons laten raken en er dit jaar écht zijn.

Delen

Druk, druk, druk. We hebben het massaal druk en in 2015 zal daar wel geen verandering in komen. Waar we het zo druk mee hebben? Met delen, delen, delen. Fantastisch toch? Dat zou je tenminste denken. Wij, bevoorrechte burgers van de westerse wereld, hebben immers genoeg om te delen. Genoeg? Nee, meer dan genoeg. En gelukkig delen we dat dan ook ruimhartig ... Het klinkt bijna te mooi om waar te zijn en dat is het ook. Wanneer we druk, druk, druk zijn met delen, delen, delen, bedoelen we iets anders. Bijvoorbeeld: foto's maken van je eten om die via de social media te delen met fans en friends. Maar wat delen we dan eigenlijk? En is dat überhaupt delen? Of is het een picturale mededeling om onszelf op de kaart te zetten? Omdat we gezien willen worden en niet onopgemerkt willen blijven?

Dat vroeg ik me allemaal af toen Arlette Beerenfenger als laatste van de genomineerden voor de HKU-Award 2014, haar afstudeerwerk PER_PE_TU_UM presenteerde aan jury en publiek. Ze pakte me met de zin die haar gepakt had: 'Was je d'r bij of was je d'r echt?' Wat een briljante en cruciale vraag!

 

Was je d'r bij of was je d'r echt? De vraag komt uit de pen van woordkunstenaar Hugo de Haas van Dorsser en volgens Arlette is dat toch wel het dilemma van deze tijd. Met het schrijven van deze column maak ik me ook schuldig aan het delen. Ik deel op mijn beurt met mijn lezers dat ik aanwezig was bij de uitreiking van de HKU-Award op 11 december. En mijn lezers kunnen zich op hun beurt afvragen: 'Was ze d'r bij of was ze d'r echt?' Uit het feit dat ik met één antwoord naar huis ging en met een aanzienlijk aantal vragen meen ik zelf de conclusie te mogen trekken dat ik er écht was. Maar ik geef mijn lezers uiteraard alle vrijheid om dat geheel met me oneens te zijn. De presentator van het evenement spreekt al vrijwel aan het begin de gedachte uit die ik al jaren heb: 'Ik heb een beetje moeite met het concept van winnen.' De site meldt over de HKU-Award dat ruim dertig kunstprojecten van talentvolle afgestudeerden zijn voorgedragen. Hieruit heeft de jury vijf genomineerden gekozen. Voorgedragen worden is al een hele eer. Want er wordt wat afgestudeerd hier. Als je dan bij die ruim dertig hoort is het, om met Gerard Reve te spreken, gezien en niet onopgemerkt gebleven. Wie vervolgens genomineerd wordt, behoort absoluut bij de happy few. En iedereen mag dan roepen dat het geweldig is dat je genomineerd bent, vier van de vijf genomineerden staan aan het eind van de avond met lege handen. Want er kan er maar één winnen ...

 

'De prijs,' zo staat op de site vermeld, 'wordt uitgereikt aan het meest vernieuwende en van ondernemerschap getuigende afstudeerwerk van dit jaar.' Daar zit je dan. Het hele Metropole Orkest bereid vinden om de muziek in te spelen van je videogame annex rockopera? Absoluut ondernemerschap en vernieuwend is het ook. Leiderschap beschouwen als een fase en niet als iets wat functiegebonden is? Mij er in vijf minuten van overtuigen dat managers en creatieve geesten niet per definitie aartsvijanden zijn is een prestatie! Maken managers creativiteit kapot? Niet altijd, weet ik na vanavond. Dol zijn op hoge muren omdat je niet alleen groot denkt, maar ook groot werkt en dan nog kunnen beweren: 'Het onderwerp van mijn tekening ligt vaak buiten beeld ...' Een geniale opmerking, een afgestudeerd kunstenaar waardig. Maakt het, afgezien van het feit dat hij met The Counter een juweel van een animatie heeft afgeleverd, iets uit dat de maker uit Afghanistan komt? En dat hij een deel van het prijzengeld zou willen schenken aan een stichting die goed onderwijs bevordert in 'het land van zand en oorlog'?

 

Van mij mochten alle vijf genomineerden met die HKU-Award naar huis. Ik moest onwillekeurig denken aan het jaarlijkse bloemencorso in mijn geboorteplaats. Er wordt uiteindelijk één corsowagen bekroond met de ereprijs en de bijbehorende erebokaal. Maar alle aan het corso deelnemende wagens krijgen een bepaald bedrag aan startgeld. We leven tegenwoordig in een bonuscultuur. Waarom krijgen niet alle genomineerden, behalve die feestelijke, maar o zo obligate bos bloemen, sowieso een nominatiebonus omdat ze zijn doorgedrongen tot de laatste vijf? Die prestatie mag best gehonoreerd worden!

 

Arlette Beerenfenger mocht met de vijfduizend euro en de publieksprijs naar huis. Terecht! Zij transformeerde volgens de jury het commerciële concept van het theaterdiner, dat een luxe restaurantmaaltijd combineert met vermaak, in een zintuiglijke fijnproeverij. 'We gaven de mensen net genoeg, want er is al zo veel teveel,' meldt Arlette in haar presentatie. Wat is genoeg in deze tijd? Niets is genoeg ... Betekent dat dan nooit genoeg hebben of juist al genoeg hebben aan niets? Het lijkt me een aardige vraag om dit jaar regelmatig te beantwoorden als je d'r echt bent. Kunst kan je raken. Laten we ons laten raken en er dit jaar écht zijn, met dank aan HKU-Awardwinnaar Arlette Beerenfenger.

Lambertha Souman is redactioneel medewerkster op de HKU. Daarnaast is zij tekstschrijver in de breedste zin van het woord (liedteksten, poëzie, artikelen, brochures, folders).

lambertha.souman@hku.nl

Archief Column

2014
- december
- november
- oktober
- september
- zomer