HKU

Tijdens haar stage bij het nijntje museum maakte Tara Zijlstra een kindervoorstelling. In Hoe klinkt de lente? prikkelt deze derdejaars Docent Muziek de zintuigen van peuters. Waar theatermaken voor een docent muziek misschien niet de meest logische keuze is, speelt, zingt én vertelt Tara zelf. ‘Ik werk graag met meerdere disciplines’.

Hoe klinkt de lente?

In haar stage werkt Tara aan educatiebeleid en kreeg ze daarnaast de mogelijkheid om zelf projecten te starten. ‘De mogelijkheid om met meerdere disciplines aan de slag te gaan, spreekt me het meest aan. ‘Het nijntje museum werkt met theater, muziek en natuurlijk bovenal beeld. Aanvankelijk zou ik een workshop voor peuters gaan geven. Ik had ter inspiratie echter veel voorstellingen bezocht en ben er in overleg met het museum daarom zelf eentje gaan maken.’

De voorstelling Hoe klinkt de lente? is bedacht, geregisseerd én wordt gespeeld door Tara zelf. ‘Ik neem peuters mee op een reis naar de lente. Het ijs smelt, de zon gaat schijnen en er verschijnen bloemetjes en diertjes. Natuurlijk is het allemaal zo interactief mogelijk. De zon moeten we wakker zingen en de kinderen moeten allerlei dingen raden, zoals kleuren. Dat is natuurlijk geen muziekeducatie pur sang. Ze leren immers geen muziekinstrument bespelen. De voorstelling is breder. Ik help ze met zingen, met beelden herkennen en met het aanleren van de kleuren.’

Verwerkingstijd

Peuters vormen een doelgroep waar Tara even aan moest wennen. ‘Ik kan goed met kinderen omgaan, maar soms dan kom ik iets te sterk over. Dan ben ik iets te “stoer”. Om me beter bewust van mezelf te maken, heb ik drie try-outs gedaan en gefilmd hoe de kinderen reageerden. Zo kon ik goed zien wat ze begrepen en wat niet. Wat ging te snel? Wat te langzaam?’


Peuters zijn een heel ander soort publiek dan tienjarige kinderen, zo bleek. ‘Bij oudere kinderen en volwassenen moet je het tempo houden, anders raken ze verveeld. Peuters willen juist zo lang mogelijk naar de plaatjes kijken, naar het muziekje luisteren en vinden het heerlijk als je lekker langzaam praat. Ze hebben een veel langere verwerkingstijd, dus je kunt er niet zomaar doorheen walsen. Een klasgenoot vroeg aan mij waar het conflict en de dramatiek was in de voorstelling. Dat zit er niet in, want bij peuters is het belangrijk dat je de zintuigen prikkelt. Ik probeer zelf het plezier te ervaren in die simpelheid, dat is heerlijk!’

Kick

Het theatervak is Tara niet vreemd. Ze speelde een paar jaar geleden al toneel in het Gorinchemse Jeugdtheaterhuis. Schuilt in deze muziekdocent stiekem een theaterdier en studeert ze eigenlijk aan de verkeerde opleiding? Ze vindt zelf van niet. ‘In tegenstelling tot theater vind ik dat muziek hele heldere kaders heeft. In de muziek kun je beter beoordelen wat het niveau van jezelf en je leerling is. Je kunt het makkelijker toetsen. Bovendien heb je als muziekdocent meer één op één contact met leerlingen. Dat spreekt me erg aan. Het geeft een enorme kick als je een leerling weet te inspireren.’

Een permanente overstap naar het theaterveld heeft voor Tara geen prioriteit. ‘Het is mijn droom om later een eigen pand te hebben waarin ik een muziekschool kan starten. Ik denk namelijk dat het me veel voldoening zal geven als ik iets heb opgebouwd dat helemaal van mij is. Maar bovenal wil ik graag bij het nijntje museum blijven werken. Volgend jaar mag ik in de lente opnieuw met deze peutervoorstelling optreden. Hopelijk mag ik daarna ook nieuwe voorstellingen maken. Want, ondanks het stressen, was het maken van Hoe klinkt de lente een mooi avontuur. Ik heb beeld, theater én muziek kunnen inzetten. Ik heb uit het niets íets gecreëerd en dat geeft veel voldoening.’

‘Ik neem peuters mee op een reis naar de lente.' ‘Ik neem peuters mee op een reis naar de lente.'