HKU

Brit Gennissen (20) studeert Theatre Design aan HKU Theater. In haar werk zoekt ze de grenzen op van wat een decor is, wat een kostuum is.

Over theatervormgeving nieuwe stijl

Er zijn nog steeds klassieke stukken, dat is gewoon zo; er staat een barkruk en een barretje met een paar stoelen en dat is het décor. Ja, dat kan theatervormgeving zijn – maar dat hoeft het absoluut niet te zijn.

We maken nu een installatie naar aanleiding van een tekst van Alex d'Electrique. Voor mij is die installatie een vertaling van de oorspronkelijke tekst; van het gevoel dat die mij geeft. De tekst is nogal associatief, chaotisch. Ik wil dat vertalen naar een soort spinnenweb, een doolhof waar je als toeschouwer in moet met allerlei verwarrende lichts- en geluidseffecten. Dat zijn elementen van mijn stijl die ik dit jaar heb ontdekt: ik maak graag fysieke, beeldende vertaalslagen van teksten. Dat vind ik echt tof om mee bezig te zijn. Voordat ik op deze opleiding kwam had ik nooit gedacht dat ik zoiets zou willen of kunnen.

Vaak zitten mijn installaties op de grens van wat theater is. Zo'n doolhof bijvoorbeeld, daar heb je geen acteurs meer voor nodig. Maar het is juist leuk om die grenzen op te zoeken. Het is bijvoorbeeld ook interessant om te proberen wat er gebeurt als je er juist wél acteurs in zet.

Over kunst en mensen meenemen

Het theatrale is wel absoluut het uitgangspunt voor mij: iemand komt ergens en maakt op dát moment iets mee, een belevenis die drama als uitgangspunt heeft. De dingen die ik maak kunnen heel vernieuwend of experimenteel zijn, maar toch is mijn focus, de taal die ik leer, nog steeds die van het theater. Wat dat betreft moet je als HKU-student denk ik niet zozeer in klassieke 'vakken' denken maar vooral in manieren om je uit te drukken: wat is nou precies de manier om met een publiek een uitwisseling te hebben, die het meeste bij mij past?

En waarom ik dat wil? Om mensen een ervaring mee te geven waar ze een herinnering of een gevoel bij hebben, denk ik. Voor mij is het een manier om mensen te bereiken. Niet alleen dat ze er naar kijken, maar dat ze ook echt meegenomen worden. Een kunstenaar zie ik als iemand die mensen meeneemt. Het is niet zo dat je je werk neerzet en daar houdt het op; mensen gaan daar zelf ook weer op verder. Eigenlijk is het een manier om met de wereld in contact te gaan. Ik denk dat het voor mij wel de manier is.

Over wat de studie met je doet

Sowieso moet je een enorme doorzetter zijn. Want het vraagt wel veel van je. Je hebt het heel druk, en het is iets...als je er eenmaal mee bezig bent wil je er maar op doorgaan, en door, en door. Bij wijze van spreken moet je bereid zijn dat het je leven overneemt. [lacht] Zelfs als je denkt 'we gaan even gezellig naar de bioscoop' zit je toch weer heel anders naar die film te kijken. Je kunt er niet gewoon instaan van 'ik haal mijn punten en de rest zien we wel'. Ja, misschien kan het wel, maar ik weet niet hoe lang je dat volhoudt.


Interview voor HKU 24/7 2015