"Omdat ik in het 4e jaar een groot maakproject zou starten wilde ik mijn tijd in Costa Rica een praktisch experiment laten zijn naar publieksparticipatie bij een voorstelling. Daarnaast werkte ik eens op een buitenlocatie en met acteurs in plaats van met amateurs. Daarnaast kon ik experimenteren met oefeningen en methodes voor het doceren en maken van theater.

Voor mijn opleiding voerde ik tevens een onderzoek uit waarvan de hoofdvraag als volgt luidde: ‘Vanuit welke theatervormen wordt er voornamelijk gewerkt in het Costa Ricaanse theaterlandschap en wat zegt dit over de maatschappij?’

De voorstelling werd gemaakt met als thema ‘sociale angsten’, de angst om over straat te gaan. Ik merkte zelf dat je in Costa Rica altijd alert bent voor gevaarlijke situaties en hierdoor vaak een bepaalde angst voel. Ik ben in mijn tijd daar nooit beroofd maar wel een paar keer verdacht aangesproken en heb ik angst gevoeld. Gesprekken met anderen gaven het inzicht dat ik niet de enige was die zich soms angstig voelde. Dat gaf me de inspiratie dit als thema voor mijn voorstelling te nemen.

Ik werkte met twee vijfdejaars en een zesdejaars van de acteursopleiding. Omdat de meeste stukken in Costa Rica gebaseerd zijn op de klassieke theatervorm waarbij tekst het uitgangspunt is wilde ik een proces starten wat gemaakt werd vanuit gesprekken en improvisaties. De open dramaturgische manier van spelen werd gebruikt: de spelers niet zouden ‘doen alsof’ maar ‘doen’. De locatie zorgde voor een omgeving die paste bij de sfeer van het thema. Het publiek werd aan het denken gezet over hoe hun eigen verhouding is tot het thema sociale angsten.

Er was door de drukte van de studenten en van mijzelf weinig tijd om de voorstelling te maken. In vier repetities van tweeënhalf uur is een voorstelling van een half uur tot stand gekomen. Tijdens de eerste repetitie hebben we ervaringen en ideeën uitgewisseld over waar onze sociale angsten vandaan kwamen. We spraken over de invloed van de politiek en de media, over dat de berovingen onder het nieuwe beleid aanzienlijk zijn gedaald maar dat er nu geklaagd wordt over teveel blauw op straat... De tweede repetitiedag gebruikten we voor improvisaties en in de derde repetitie stond er al een voorstelling. Deze werd in de vierde repetitie bijgeschaafd, vervolgens hebben we de voorstelling voor publiek gespeeld.

Het resultaat was een theatraal onderzoek naar het thema waarbij het publiek opgedeeld werd doordat ze vragen met ja en nee moesten beantwoorden. De vragen waren of ze ooit beroofd waren en of ze angst voelden op straat. Hierna volgde een gesprek door de acteurs met de verschillende groepen publiek. De ervaringen van sociale angsten van het publiek werden besproken. Vervolgens werden de groepen afzonderlijk naar de buitenlocatie begeleid en daar vond een theatrale presentatie plaats over ons onderzoek naar het onderwerp. Missie geslaagd.