Scènes uit het hiernamaals is een toegankelijk filosofisch boek over wat er mogelijk na de dood gebeurt. Dit boek was het uitgangspunt voor een kindervoorstelling die regisseur Sanne van Rijn met acteurs van de HKU maakte voor het Tweetaktfestival. ‘Geboren worden vinden acteurs niets, maar sterven: ja, graag!’
‘Een voorstelling over dood hoeft niet zwaar te zijn, zo bleek. Scènes uit het hiernamaals ging over het leven en over midden in het leven staan. Het was een levenslustige voorstelling, een ode aan de verbeelding. Het weerspiegelde de energie en gretigheid die de acteurs aan de dag legde. Ze toonden zich zeer betrokken en ze waren in staat zeer zelfstandig te werken. Het proces was een plezierige en creative samenwerking.
Bij de start van het project had iedereen het boek gelezen. Vanuit deze gedeelde kennis zijn we scènes gaan uitproberen. Zo ontstond een voorkeur voor bepaalde verhalen. Daar hebben we sterfscènes aan toegevoegd. De acteurs vonden het erg leuk om deze te spelen. Ze konden er veel ideeën in kwijt.
De voorstelling stond tien dagen op festival Tweetakt, soms tweemaal per dag. Dat betekende een massa aan speluren voor de acteurs. Een geweldige kans om in korte tijd veel ervaring voor publiek op te doen. Een bijzonder publiek bovendien: kinderen. Dat was intensief en zeer leerzaam.
Het werken met studenten is voor mij een kans om met een grote groep acteurs te werken. Normaliter is dat al snel te duur. Ook stelt het mij in staat om andere werkvormen uit te proberen. In dit geval heb ik veel laten ontstaan tijdens de repetities, en minder thuis voorbereid.
Het is voor mij al even geleden dat ik lesgaf in Utrecht. Sinds de laatste keer is er veel veranderd. Zo is bijvoorbeeld Harm van Geel hoofd geworden. Dat heeft zijn weerslag op het curriculum: minder poppen- en maskerspel, meer modern repertoire. Er worden meer lessen verzorgd door vernieuwende regisseurs.
Een wijze raad voor aankomende acteurs? Volg je eigen smaak. Je moet radicaal spelen wat je zelf boeiend vindt. Speel nooit zoals jij denkt dat goed acteren hoort te zijn, dat wordt namelijk oersaai en braaf.'
Vierdejaars actrice Judith Sleddens verbleef zes weken in New York waar zij een training volgde bij de SITI Company.
De SITI Company www.siti.org is in 1992 opgericht door Anne Bogart en Tadashi Suzuki, met als doel om het huidige, actuele theater te herdefiniëren en revitaliseren. Het is een ensemble, dat als doel heeft om nieuw werk te creëren, het trainen van jonge theater artiesten en het werken op internationaal niveau. De training die de SITI Company biedt is een combinatie van Viewpoints en Suzuki.
De Suzuki training staat in het teken van het ontwikkelen van de innerlijke, fysieke gevoeligheden. Het ontwikkelt de wil, stevigheid en concentratie. De Suzuki training omvat een serie oefeningen die alle in het teken staan van het gebruik van de voeten in relatie tot je centrum.
Viewpoints is een improvisatietechniek voor acteren vanuit beweging en gebaren. Deze techniek bestaat uit 6 tot 12 verschillende punten. Hierover bestaan verschillende visies en meningen. De Viewpoints volgens Anne Bogart bestaat uit 9 punten, die alles te maken hebben met het begrip tijd en ruimte.
