Als ik in de trein zit belt Suzan, mijn hoofdvakdocent, me of ze vandaag bij mijn lessen kan komen kijken. Dat moet er nog eens bij komen op mijn eerste dag. Ik hoor mezelf enthousiast ‘JA!’ roepen door de telefoon en ik hang op. Waarom zeg ik nou ja? Sufferd! Ik heb Jeroen, mijn begeleider, nog nooit gezien en weet helemaal niet of hij het wel goed vindt… Ik hoop er maar het beste van.

De stage verloopt uitermate goed voor een eerste dag. Ik geef meteen al theorielessen, leer speelstukken aan en leer VWO 4 een kneiter van een pophit aan. Aan het eind van mijn theorieles krijg ik het compliment van de leerlingen dat ik het erg goed heb uitgelegd. Dit was echter wel nadat ik had gezegd dat ik de theorietoets maak en ook nakijk. Geslijmd werd er zeker, maar alsnog fijn om te horen.

Het is altijd even spannend wanneer je als nieuw gezicht gaat zingen met de klas. Voor hetzelfde geld zijn ze te onzeker, gaan ze muiten of nemen ze je in de zeik door expres vals te zingen. Ja mensen, dat laatste is mij zeker overkomen. Tot mijn grote verbazing zingen de leerlingen zuiver, goed verstaanbaar en met enorm veel positieve energie! De adrenaline giert door mijn lichaam. Nu word ik enthousiast! Ik zing meteen de tweede stem voor bij de dames en ook dit zingen ze in één keer goed! Na wat ondersteuning bij de heren staat het refrein als een huis. De bel gaat maar de groep staat erop dat we het lied afzingen. Met een grote lach en blije gesprekken verlaten de leerlingen het lokaal. Wat een mooie dag! Ik was moe maar voldaan, ging op de pianokruk zitten en toen wist ik het zeker: Ik word muziekdocent!

Inmiddels zit ik in jaar 4 en geef ik 7 uur per week les waarin ik iedere keer weer streef naar een dag als deze, vol enthousiasme van mijn leerlingen, mezelf en enthousiasme voor mijn vak!