De Onze Lieve Vrouwetoren, een pronkstuk onder de Nederlandse torens, werd gebouwd in de 15e eeuw. In de toren zijn – in de wereld een unicum – twee beiaarden aanwezig.

De Hemony-beiaard

35 klokken: c1 (=cis1) - d1 - e1 - chrom. - c4
middentoonstemming
broeksysteem
Zeventiende-eeuws Hollands klavier

Dit is de oude beiaard van Amersfoort, gegoten door François Hemony in 1659-1664. In het hoogste octaaf is er een klokje van Pieter Hemony (1674), een van Melchior de Haze (c. 1690), en drie (de drie kleinste) van J.A. de Grave (1725). In het laagste octaaf voegde Eijsbouts in 1953 fis en gis toe.

In 1995-1996 is de beiaard gerestaureerd door Petit & Fritsen. Bij die gelegenheid kwamen de klokken terug op hun oude plaats, in het oostvenster van de lantaarn. De klepels, de tractuur en het klavier werden gereconstrueerd naar de zeventiende-eeuwse toestand.

Eijsbouts-beiaard

58 klokken, bes0 (bes0) - chrom. - g5
gelijkzwevende stemming
gerichte ‘rol’-tuimelaars
Europees standaard-klavier

In 1997, na de restauratie van de Hemony-beiaard, bouwde Eijsbouts in de middenruimte van de lantaarn een moderne beiaard. De klokken kregen een profiel dat is afgeleid van het profiel dat de Engelse gieters uit het begin van de twintigste eeuw hanteerden. De inwendige stemming is ‘rein’, in de uitwendige stemming zijn de hoogste octaven enigszins ‘opgerekt'.

Voor de bespeling werd een modern systeem ontwikkeld, met gerichte tuimelaars in de vorm van draaibare schijven. De omvang en het klankkarakter van deze beiaard maken hem bij uitstek geschikt voor het romantische en moderne repertoire, uit Europa en de V.S.